Kankanseri bir arkadaşım vardıı..sekisinci sınıfta bizim sınıftaydı fakat bir gün bile okula gelemedi...ben onu daha önceden tanımıyordum..fakat kanser olduğunu duyunca evine gittim ve tanıştım...arkadaş olduk çok iyi bir kız dedim içimden hep..keşke daha önceden tanışmış olsaydık...arada çağrılaşıyordukkkk..mesaj falan çekiyordum ona benn..onu sınıfa götürmek istedim fakat doktorlar kalabalığın onun için iyi olmayacağını söylemişler...baya üzülmüştük...
doğum günüe çağırdı beni karşımda oynuyordu..çok güzel bir etek vardı üstünde saçları hafif hafif çıkmaya başlamıştı..ne kadarda seviniyordu....okul gitmek için ne kadarda can atıyorduuu..arkadaşlarından biri geç kaldı ne kadar da telaş etmişti...gelmicek diye..bütün gün ismail yk dinlemiştim sırf seviyolar diye hiç sevmedğimi halde..
biliyor musunuz artık telefonuma çağrı gelmiyor..artık artık bazen nasıl kelimeler kifayesiz sözcükler nasıl eksik kalıyosa işte ben o noktadayım...
bugün ablasını gördüm ve küçük kardeşini bana baktıklarını farkettim..içimden şöyle geçti acaba düşünüyorlar mıdır "neden benim kardeşimm bu kız böyle gezerken rahat rahat benim kardeşim 1 sene boyunca hastanelerde gezdi ve sonunda onu yaşamdan aldın ya bu kız ondan farklı ne yaptıı.." diye...
o zaman aslında yaşamın bizim için ne kadar büyük bir hediye olduğunu anladım...hala onun hayatta olmadığına inanamıyorum sanki yakında doğum günün kutlıyacağız...ve ben yine onu öpmeye kalkışacağım..ben bu hayata sahip olmak için hiç bişe vermedimm..o da vermemişti bu yüzden geri alınınca bişe diyemiyoruz...peki sana verilen bu can iiçin sen neler veriyorsun söylesene.....
| 